توضیحات

از مقدمه کتاب

در این میان موسی معروفی آنچه را که نزد درویش ­خان آموخته بود، می ­نویسد و با تطبیق و اضافه آن با دست نوشته­ های علینقی وزیری و مهدی صلحی (منتظم الحکما) مجموعه ­ای کم نظیر را به نام ردیف هفت دستگاه در سال 1342 منتشر می ­کند. این اثر فاخر، نخستین کارگان[1] آموزش موسیقی ایران است، معروفی برای این کتاب بیش از سی سال زحمت کشید، بی­شک می­توان آن را دانشنامه موسیقی ایران دانست.

پس از تاسیس دانشکده­ی هنرهای زیبا در سال 1344، گروه موسیقی با سرپرستی دکتر مهدی بَرکِشلی تشکیل و  نورعلی برومند کرسی آموزش ردیف و موسیقی ایرانی را در اختیار گرفت، برومند در اثر همنشینی با استادان برجسته­ ی موسیقی، سلیقه­ ی ممتازی در توصیف ردیف موسیقی ایرانی داشت، او از کاریزمای شخصیتی­ و نفوذ منحصر بفردی برخوردار بود، در آن زمان معدود کسانی که توفیق حضور در دانشگاه را داشتند، تحت نظر او به تدریس مشغول بودند.

[1] – Repertoire